قبل از فروپاشی شوروی به سبب فضای رعب و وحشت هیچ ایرانی اردوگاه دیده‌ای حاضر به ضبط خاطرات خود نمی‌شد. روان این نگون‌بختان در اردوگاه‌های استالینی در هم شکسته شده بود و پس از آزادی از اسارتگاه‌های استالینی هنوز «کاگ‌ب» همچون خفاش بر سر این افراد در پرواز دائمی بود. تقاضای من برای ضبط خاطرات در آن فضای جهنمی در حکم این بود که من از فردی که مبتلا‌ به سرطان است بخواهم در مسابقه‌ی دو و میدانی شرکت کند.
+ | esi | ۱ نظر یا خبر و لینکِ تکمیلی