آراز بارسقیان: حتماً درباره‌ی ژانر هجو (یا همان Satire) در سنیما شنیده‌اید. و بهتر از من می‌دانید ژانری است که معیار فیلم شخصیت‌پرادزی نیست. شخصیت‌ها تیپ هستند و بیشتر موقعیت است که اهمیت دارد. یکی از بهترین نمونه‌هایش هم فیلم دکتر استرینج لاو ساخته‌ی استنلی کوبریک است. فیلم‌های هجو عموماً لحن یا صدای سازنده (بخوانید راوی) است که از اهمیت بالایی برخوردار است. به زبان دیگری Narrative Voice است که اهمیت دارد. برگردانش کنیم حرف کارگردان؛ صدای کارگردان. فیلم «وقتی همه خواب بودیم» در همین حال و هواها به سر می برد. [نگاهی به فیلم «وقتی همه خوابیم» اثر بهرام بیضایی]
+ | a.masoudi | ۰ نظر یا خبر و لینکِ تکمیلی